اینکه برخی امام زمان را "دخیل در مدیریت هایشان" بخوانند و هر تصمیم شخصی و گروهی که میگیرند را به ایشان نسبت دهند، آثار سوء اش زمانی هویدا میشود که در اجرای تصمیمات با پسوند "با عنایت امام زمان"، میمانند و اینچنین با اعتقاد مردم بازی میشود تا عده ای با آهنگ به سراغ اصل آخرالزمانی اسلام شیعی بروند
در هفته اخیر آنچه فضای مجازی اینترنت را اشغال کرد و ذهن بسیاری از "دلسوزان دین" را مشغول نمود، نه تغییرات کابینه بود، نه انتشار گسترده تصاویر دیدار رحیم مشایی از نمایشگاه یک بازیگر زن دیگر و نه دغدغه های مستمری که در حوزه های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی مورد توجه قرار میگیرد، بلکه صرفاً انتشار یک ترانه از خواننده ای خارج نشین بود که لرزه بر تن گروهی از دینداران بیندازد؛ آن آهنگ خطاب بود به "مهدی" (عج).
به گزارش سرویس اجتماعی آینده؛ هفته گذشته آهنگی بر
روی سایت های داخلی و خارجی فیلترشده و نشده مورد توجه قرار گرفته و در
اندک زمانی جزو لیست آهنگ های جوان هایی قرار گرفت که محتوای مبتذل نداشت
و در آلبوم خوانندگان لوس آنجلسی تابلو نیز نبود و توسط یک جوان خوانده و
منتشر شده بود. شعری که بر روی ریتم خاص گیتار که با سوز آغاز میشد و در
ادامه سعی شده بود با سوز اجرا شود، حتی برای آن جوانی که اصلاً حضرت
"مهدی" (عج) را نمیشناسد، حزن انگیز و البته تاثیرگذار باشد.
ادبیات و برخی عباراتی که در آن به کار رفته بود، جسارت به ساحت مقدس قائم
آل محمد(ع) بود اما آنچه از بررسی جزء به جزء متن و محتوای چنین آهنگی مهم
تر جلوه کرد، بروز این سبک خواندن ها بود. ریتمی که بغض را برای یک جوان
احساسی ایرانی به همراه می آورد و خطاب به امام ناظر، روایت هایی کوتاه از
برخی اتفاقات کشور بیان شود و بعد از ارائه برخی به ظاهر نجواها با امام
غایب، پرسیده شود که چرا او به فریادمان نمیرسد و نوعی ناامیدی از فرج را
القا نماید. این پرسش چه معنایی برای جوان شیعه اثنی عشری خواهد داشت که
امام آخرش قرار است روزی ظهور کند و طومار ظلم را در هم بپیچد؟
مگر قرار است امام غایب هر مشکلی برای هر کسی پیش بیاید را رسیدگی کند؟ مگر تا هنگامه ظهور قرار است قفل تمام امور زیر سایه ایشان گشوده شود و هیچ اشکالی وجود نداشته باشد؟ مگر قرار است هر سوءمدیریت و اشتباه را به جانب امام آخر نسبت داد و مصلح را پیش از ظهور، مامور اصلاح خواند و هرآنچه به وقوع میپیوندد به ایشان نسبت داد؟ هیچ شکی در عنایت ایشان در دوره غیبت کبری نسبت به بندگان صالحشان نیست، اما آیا هر چه در بلاد اسلامی یا شیعی به وقوع میپیوندد با نظر ایشان است و یا ایشان اصلاحش می کنند؟
به نظر می رسد ریشه این ابهامات و زمینه خوانده شدن ترانه هایی که مهدویت را هدف قرار داده، متوجه آن عناصر داخلی است که خواسته یا ناخواسته به هزینه کردن بیجا از غایت زندگی هر انسان معتقدی اعم از مسلمان، مسیحی، یهودی و زرتشتی و... می پردازند و قطعاً آثار منفی کلام و استدلال هایشان بیش از هر گروهی متوجه شیعیان و به خصوص جوانان است. اینکه برخی امام زمان را "دخیل در مدیریت هایشان" بخوانند و هر تصمیم شخصی و گروهی که میگیرند را به ایشان نسبت دهند، آثار سوءش زمانی هویدا میشود که در اجرای تصمیمات با پسوند "با عنایت امام زمان"، میمانند و اینچنین با اعتقاد مردم بازی میشود تا عده ای با آهنگ به سراغ اصل آخر الزمانی اسلام شیعی بروند.
هنگامی که برخی مسئولان از نقش امام زمان(عج) سخن به میان می آورند و وضعیت صنایع تحت مدیریتشان به لحاظ کیفیت، سوانح و... غیرقابل قبول است، یا وقتی هر شخصی با انجام هر عملی که به زعم خود صلاح و خیر جامعه در آن است، بدون اتکا بر پشتوانه فقهی و روایی امور دستگاهش را به آخرین منجی نسبت میدهد، زمان خراب شدن امور، برخی برای کنایه زدن به این مسئولان، از امام دوازدهم میخواهند که امور را بهبود ببخشد و در واقع عملاً گام اول برای زمینه سازی تخریب مهدویت، توسط این عده برداشته شده که برای پیش پا افتاده ترین امور نیز از حضرت هزینه کرده اند.
در روایات داریم که وقتی ایشان ظهور می کنند، برخی به ظاهر مومنان، ایشان را انکار میکنند و حتی با وجود مشاهده اعجاز و نشانه ها از در انکار بر می آیند که باعث میشود، حجت بن الحسن ابتدا به شیوه جدشان خاتم النبیین به نصیحت پرداخته و با عطوفت به جذب ایشان بپردازد که در این خطبه ها و نشانه های بعدی، گروهی متوجه غفلت خود شده و باز میگردند اما گروهی که خود را مومن میدانند و از امام زمان با عناوین بدی یاد میکنند، در صدر صف مقابل ایشان قرار میگیرند و گمراهی شان در نهایت منجر به جاری شدن خونشان در جوی خون ظالمان خواهد شد.
پس ظالمان تنها آنان نیستند که بین و آشکار بر زمانه شان ظلم و جور روا بدارند و هر آنکس که در حق دین خدا ظلمی مستتر روا بدارد و بر رفتارش اصرار ورزد که بیانگر تعمدش در این رفتار و نه فریفتگی باشد، در جایگاه ظالمان قرار دارد، کما اینکه در زمان محمد (ص)، آنچه معاویة بن ابوسفیان و یزید بر سر اسلام آوردند، به مراتب بدتر از آن بود که ابولهب کافر در مقام ظالم آشکار و نه تغییر ماهیت داده، بر سر اسلام آورد. به راستی این جمعه بیاندیشیم که اگر «مهدی» (عج) بیاید، کداممان را در صف اعوان و انصار و سربازانش خواهد پذیرفت و سر کداممان بریده خواهد شد؟! خدا نکند گردن ما جای شمشیر امام زمان شود.
قدری تجدید نظر کنیم تا صرفاً ظاهری دیندار با باطنی شرک آلود که تنها پایه های اصلی اعتقادات جوانانمان را سست میکند، نیابیم و نمادهایی از اسلام نشویم که جوانانمان از آنها گریزان باشند و تدین شان که هیچ، اعتقادشان به وجود مبارک مصلح آخرالزمان نیز تحت الشعاع هزینه برخی از نام مقدس "مهدی" قرار نگیرد. این اتمام حجتی است با آنها که هنوز زنگ های خطر بهره برداری بد از مهدویت را برای توجیه امور یا تقدس زایی برای فعالیتهایشان نشنیده اند و یا شنیده اند و می خواهند بی تدبیریشان در جلوگیری از وقایع یا ناکارآمدی ها را با "خواست خدا" و "مصلحت" توجیه کنند؛ باشد که این اتمام حجت را جدی بگیرند، پیش از آنکه مهدی(ع) با ذوالفقار جدش به سراغ ظالمان بیاید.
http://www.ayandenews.com/news/22754/