در حاشیه سخنان دبیر جشنواره فیلم فجر
ناصر صفاریان
همه ما به عنوان افرادی که در این سرزمین زندگی می کنیم، به روش «آزمون و
خطا» ی مسئولان، مدیران، اطرافیان و حتی خودمان عادت داریم. ربط خاصی هم
به یک دوره خاص ندارد، البته کمی و زیادی و میزان گسترش این شیوه در دوره
های مختلف متفاوت است.
با این حال، همه به این اذعان داریم که روش
مناسبی نیست و در منافات با چیزی ست که نامش « علم مدیریت » است. حقیقت
ماجرا این است که چون هیچ کس در جای خودش قرار ندارد و – اغلب – مدیران
بدون داشتن تخصص، مسئولیت می پذیرند، همین جوری و فی البداهه یک چیزهایی
را امتحان می کنند تا ببینند جواب می دهد یا نه.
برای این که متهم
به سیاسی بازی و سیاه نمایی و این جور چیزها – که خیلی هم مد شده – نشوم،
از یک حوزه غیر سیاسی و بی خطر مثال می زنم. خیابان های یک طرفه ای که
بارها جهت حرکت و ممنوعیت ورود آن ها جا به جا شده را دیده اید؟ مسدود
کردن و باز کردن مداوم برخی تقاطع ها را دیده اید؟ فکر می کنید اگر مدیریت
اصولی باشد و علمی، نمی شود بر اساس ترافیک منطقه و اصول راهنمایی و
رانندگی ، ابتدا فکر کرد و برنامه ریخت و بعد وارد عمل شد؟ قطعا می شود،
ولی چون همه به این شیوه عادت کرده ایم و کسی هم چیزی نمی گوید، مدیران
راهنمایی و رانندگی مناطق هم مدام آزمون و خطا می کنند.
با همه
این ها، تا به حال، هیچ کس و در هیچ جا، نه به صراحت - و نه حتی به کنایه
- از این شیوه مدیریتی دفاع نکرده و همیشه همه چیز به سکوت گذشته. ولی در
کمال تعجب ، نه جوانی تازه از راه رسیده ، که آدمی میانسال و با سابقه
مدیریتی فراوان با قاطعیت به دفاع از این عملکرد می پردازد. آقای
مسعودشاهی ، دبیر/مدیر جشنواره فیلم فجر، مقابل خبرنگاران می نشیند و در
پاسخ به انتقادات فراوان و این که چرا هر سال مقررات جشنواره تغییر می کند
، می گوید:
«بهترین روش، آزمون و خطاست و ما همچنان این روش را پیش می گیریم.»*
با
این حساب، پس چه نیازی هست به حضور آدمی به عنوان مدیر؟ پس تکلیف علم
مدیریت و تخصص و دانش چه می شود؟ اگر آقای مدیر، خودش یک نفر بود و مثلا
نویسنده ای بود که با قلم و کاغذ، آزمون و خطا می کرد تا نویسنده شود،
بحثی نبود. ولی آیا به پشتوانه بودجه قابل توجه جشنواره فجر و با تکیه بر
کارمندانی که از صندوق دولت حقوق می گیرند، درست است این گونه آزمون و
خطاها؟
پی نوشت*روزنامه شرق – 19 دی 1389
http://fararu.ir/vdcjayem.uqemvzsffu.html